Ik was onlangs op een marketingcongres. Het ging er over de nieuwste trends op het gebied van reclame, communicatie en marketing. Je kon je eigen programma samenstellen uit een groot aanbod lezingen. In het aanbod stond een sessie waar een zekere pater Xavier kwam spreken. Die wilde ik voor geen geld missen.

Ik was kennelijk niet de enige die er zo over dacht. De zaal liep helemaal vol. Maar het werd stil toen pater Xavier aan het spreekgestoelte verscheen. Hij vertelde dat hij in de loop van de namiddag met interesse naar een paar lezingen over authenticiteit was gaan luisteren. “Ik zou daar graag iets over willen vertellen vanuit mijn eigen ervaring”, zei hij. “Authenticiteit is niet iets dat je je kunt aanmeten. Je kunt alleen maar authentiek zijn. Je kunt het niet doen. Wie authenticiteit opvat als een soort imago dat je voor jezelf kunt creëren, valt vroeg of laat door de mand”.

Hij had die zin nog niet helemaal uitgesproken of er stond plots iemand op de tweede rij recht. Hij riep: “Pater Xavier, wat hebt u met ons hier te maken?! Bent u gekomen om ons hier de les te spellen? Wij kennen uw soort wel. U hebt goed praten terwijl u veilig achter de abdijmuren de heilige man uithangt. Wij, professionals, marketeers, en reclamemakers leven in oorlog. De concurrentie is moordend. En wij moeten ervoor zorgen dat onze producten verkocht worden. De jobs en de welvaart van een hele hoop mensen hangt ervan af. Dat is wat anders dan de hele dag bidden.” De man liep rood aan. Hij leek uitgepraat. Er was wat geroezemoes in de zaal.

Pater Xavier wachtte tot het weer helemaal stil was en zei tot de hele zaal: “Wij maken ook een product. En wij moeten ook zorgen dat dat product verkocht wordt, want ons welzijn - niet onze welvaart - hangt ervan af. Maar reclame maken we niet. De reclame van ons product, dat zijn wijzelf, dat is onze manier van leven, dat is onze manier van zijn. Al vele eeuwen. En weet je wat? We kunnen de vraag naar ons abdijbier niet bijhouden. Onze productiecapaciteit is te klein.” Hij liet weer een stilte vallen. Daarna richtte hij zich weer tot de man die net was tussengekomen. Hij was gaan zitten. “Is dat een antwoord op uw vraag?” Het bleef stil.

“Zal ik dan verdergaan?”

Moeten de lessen godsdienst op een katholieke school anders ingevuld worden? Als het van de ouders afhangt, zeker niet. Dat blijkt uit een onderzoek waarvan Didier Pollefeyt, hoogleraar Theologie aan de KU Leuven, de resultaten onlangs publiceerde. Peter Knapen, voorzitter van de koepel van de Vlaamse jezuïetencolleges, ziet in het verlangen van de ouders alvast een kans om het gesprek met en over de christelijke traditie verder te zetten. Vrijmoedig en bescheiden, realistisch en hoopvol.





























Het artikel verschijnt in het lentenummer van de “Jezuïeten”, het tijdschrift voor vrienden, kennissen en sympathisanten van de jezuïeten in Nederland en Vlaanderen.

We once had a savior but by our behavior
The one that was worth it is gone
Song birds are talking and the runners are walking
A Prodigal son is coming home

Don’t theorize look in his eyes
They won’t tell lies
But if he defies what you see
He’ll give you the key

Be yourself

Een korte bezinning bij het evangelie van volgende zondag.

Foto getrokken op 8 juni in een gymzaal in Hirono (Japan). Bewoners krijgen een briefing voor ze geëscorteerd worden naar hun woningen in de exclusiezone rond de kerncentrale van Fukushi. Alleen op deze strict gecontroleerde bezoeken kunnen bewoners even naar hun huizen om er kleine spullen op te halen. (AP Photo/AP Photographer David Guttenfelder in opdracht van National Geographic Magazine)

In het januarinummer van overhoop kijkt antropoloog Wauthier de Mahieu naar de manier waarop mensen wereldwijd omgaan met natuurrampen. Hij staat daarbij even stil bij de manier waarop de Japanners de nucleaire ramp in Fukushima hebben aangepakt.

Hilde Dejonghe gaat deze maand voor in de gratis bijlage ‘Bij de dag’, het bijbels dagboek van overhoop dat de brug slaat tussen Woord en leven. Hilde is gehuwd, heeft vier kinderen en acht kleinkinderen. Ze maakt deel uit van het team van Kleopas. Ze heeft de afgelopen jaren het Vlaamse land doorkruist met “Lievehemel!”, een vormingsprogramma voor ouders van kinderen van 3-11 jaar. In januari legt ze de laatste hand aan ‘Overhoop met pubers’, een vormingsprogramma voor ouders van kinderen vanaf 12 jaar.

Wie na het lezen van een dagnotitie uit ‘Bij de dag’ contact wil opnemen met Hilde Dejonghe, kan een e-mail sturen naar bijdedag[at]overhoop.be.

In het januarinummer van overhoop kan je genieten van een aantal “filosofietjes” uit het nieuwste boek van Pol Vanhaverbeke, de 84-jarige gepensioneerde onderwijzer die zijn plekje op Wikipedia te danken heeft aan de succesvolle ‘Zus’-boekjes uit de jaren ‘70. ‘Een orgelpunt, de kroon op het werk, de kers op de taart’, zegt schrijver over zijn ‘Filosofietjes van de zevende zus’. Op de regionale zender Focus/WTV zei hij: “Het zijn allemaal korte teksten met een diepere betekenis, die aanzetten tot nadenken. Daarbij veel aforismen – korte, bondige uitspraken – maar ook iets langere stukjes. Het is lichtvoetige filosofie, niet moeilijk. Zaken die iedereen denkt, uit het dagelijkse leven gegrepen. Het is geen roman die je in een keer uitleest. Nee, in mijn boek kan je elke dag wat lezen, stukken herlezen, erover nadenken… Mijn vorige boek werd door velen op het toilet gelezen.”