Maria echter stond buiten bij het graf te huilen.

En terwijl ze zo huilde, wierp ze een blik in het graf en zag daar twee in het wit geklede engelen zitten, de een aan het hoofdeinde, de ander aan het voeteneinde van de plaats waar Jezus had gelegen. Ze spraken haar aan: ‘Waarom huilt u zo?’ Ze antwoordde: ‘Ze hebben mijn Heer weggehaald en ik weet niet waar ze Hem hebben neergelegd!’

Na deze klacht keerde ze zich om en zag Jezus staan, maar ze wist niet dat het Jezus was. Jezus vroeg: ‘Waarom huilt u zo? Zoekt u iemand?’ In de mening dat het de tuinman was zei ze: ‘Heer, als u het bent die Hem hebt weggenomen, zeg me dan waar u Hem hebt neergelegd; dan kan ik Hem laten halen.’

Jezus zei: ‘Maria!’ Ze keerde zich nu naar Hem toe en zei: ‘Rabboeni!’. ‘Houd me niet vast’, zei Jezus. ‘Ik moet nog opstijgen naar de Vader. Ga liever naar mijn broeders en zeg hun: “Ik stijg op naar mijn Vader die ook jullie Vader is, naar mijn God die ook jullie God is.”

Daarop ging Maria van Magdala aan de leerlingen verkondigen: ‘Ik heb de Heer gezien’, en ze vertelde hun wat Hij tegen haar gezegd had.

Op vrijdag 16 maart hielden we één minuut stil.
Vandaag een hele dag.
Ook voor de slachtoffers van de explosies in een munitiedepot in Brazzaville. 75 kinderen worden daar nog vermist. Ook daar in Congo zingen 75 moeders:

Ik zou mijn leven geven 
om nog een keer voor een dag
het licht te zien in jouw ogen

Het lied van de moeder kun je hier beluisteren.

Vorige vrijdag konden ze hun werk voor het eerst aan het grote publiek tonen, want toen werd de tentoonstelling van de kruisweg in de Sint-Catharinakerk onder ruime belangstelling geopend. Vele gasten waren onder de indruk van wat de leerlingen gepresteerd hadden. Het loont echt de moeite om in de komende weken (tot 30 juni) naar Maaseik te gaan. Alle info op http://www.kruiswegvandestilte.be.

In de film ‘Tot altijd’ houdt Speck deze ontroerende afscheidsrede op het “laatste avondmaal” van Mario Verstraete.

Zal ik mijn speech dan doen? Voor de be… [hij wil zeggen begrafernis] Voor u. [Lynn kijkt naar hem. Kan het niet geloven. Maar Speck neemt een blad uit zijn binnenzak.]

Beste vrienden.. In dit geval moogt ge dat zelfs letterlijk nemen… Ik ben zoals ge weet filosoof van opleiding. Als er over leven en dood moet gesproken worden. Dan zou ik het moeten kunnen. Maar this may come as a surprise to you. Dat is Engels om het een beetje internationaal cachet te geven. Ik weet niets. Behalve dan misschien wat ik van u heb geleerd, Mario. Gij die meer dwazekloterijen, maar ook meer wijsheid en plezier hebt samengepropt in 40 jaar, dan veel anderen in 140. Dat het zo simpel is. We gaan dood omdat we leven. En omdat we dood gaan moeten we lèven. [hij laat zijn paper zakken]

Gij hebt gevochten voor uw leven…en voor uw dood. ’t Is zo typisch gij. Om zelf uw ontslag te geven. Voordat ge ‘t ooit zou krijgen. Zelfs de dood hebt ge liggen. Met u zit ik niet te veel in. ‘T Is meer met mij zelf, met ons hier allemaal dat ik inzit. [Speck kijkt rond. Thomas ook.]

Die vader van u Milan, heeft mij zo veel schoonheid getoond. Ik heb mij verdomd met u zoveel geamuseerd. En daardoor [hij valt voor de eerste keer uit zijn rol] ga ik zo afschuwelijk veel verdriet hebben. En dat is pas problematisch. [Iedereen aan de tafel kijkt naar Mario. Speck begint het alsmaar moeilijker te krijgen]

Maar kijk het is een interessant filosofisch dilemma. Als dit een amputatie is, zouden we dan liever geen arm gehad hebben? Als we zo veel pijn gaan hebben, zouden we dan liever wat minder plezier hebben gehad met u? Ik niet, mijn vriend. Niemand hier, denk ik. Niemand had één moment willen missen. Zelfs dit moment niet. Gij, onze gevallen kameraad. Het was schoon aan uw zijde. We gaan vloeken, en rouwen omdat ge weg gaat. Maar we gaan vieren omdat ge er geweest zijt. [Speck stopt. Krijgt geen adem meer om door te lezen. Maar wil niet beginnen huilen. Hij probeert heel stil en traag verder te lezen.]

Dus… ga slapen vermoeide vriend. Waarschijnlijk staan de bomen er morgen nog altijd, al zullen ze niet weten hoe ze zich moeten houden. Waarschijnlijk waait de wind nog morgen, al zal hij niet goe weten hoe of waar naartoe…En wij zullen er ook nog zijn. Milan zal er zijn om nog veel slimmer te worden dan gij [hij struikelt over de grap]- ook nie moeilijk - En aan Jefke zullen we over u vertellen. We gaan rechtop staan. Als gij het kon, op uw krukken. Waarom wij niet? We hebben samen net te lang met te veel plezier gekeken naar de sterren om bang te zijn van de nacht. Wij gaan leren genieten van de pijn, van u te missen. Omdat die pijn al de vreugde toont. De dankbaarheid dat ge bij ons zijt geweest. [Speck breekt] Gij zult er niet meer zijn. En toch wel. Gij zult er altijd zijn… Dus tot altijd…bedankt Mario, bedankt voor allles. [Speck steekt zijn briefje weg en veegt manhaftig zijn tranen weg met zijn mouw

Het lied waarvan je de tekst op het blaadje van de vastenkalender kunt lezen, kun je hier bekijken en beluisteren. Als toemaatje krijg je hier nog een mooie knipoog naar Toon Hermans.

Het verhaal van de zussen Irene, Carla en Marie-Louise kun je hier zien. Het duurt net iets meer dan een kwartier.

Het EO-programma ‘Het Familiediner’ loopt al meer dan 10 jaar. Elke aflevering duurt een dik halfuur. Via de website kun je grasduinen in vorige afleveringen. Je kunt ze allemaal ook online bekijken.

Op dit moment is het programma niet op antenne, maar de website heeft het wel over ‘de volgende aflevering’. Er staat echter niet vermeld wanneer die te zien is.